Cmentarzysko kurhanowe na "Wzgórzu Wisielców", stan. 9 znajduje się w południowej części miasta, pomiędzy parkiem leśnym a plażą. Obejmuje północno-zachodni stok, od ul. Do plaży aż po kulminację wzgórza. Należy do grupy najstarszych wczesnośredniowiecznych nekropolii na Pomorzu Zachodnim. Jest unikalnym, po dziś zachowanym w sposób czytelny obiektem archeologicznym, który we wczesnym średniowieczu współtworzył rozległy zespół osadniczy Wolina.
Zmarłych chowano w obrządku pogrzebowym ciałopalnym i szkieletowym. Ta cecha interpretowana jest jako wyraz oddziaływań różnych ośrodków kulturowych ówczesnej Europy: skandynawskich jak i chrześcijańskich z Polski i Niemiec. Część pochówków przypada jednak na najstarszą fazę charakteryzującą się wyłącznie obrządkiem ciałopalnym. Pierwotnie, mogiły miały kształt kolisty, ich średnica wynosiła od 3 do 20m. W trakcie prac badawczych odkryto kurhan o ogrodzeniu z drewnianych pali, które zostały spalone przed uformowaniem nasypu.
Wyróżniono groby tzw. nakurhanowe i podkurhanowe - te pierwsze nieliczne. Groby ciałopalne wystąpiły w postaci popielnicowych, jamowych i warstwowych. Niektóre otoczono kamieniami, niekiedy kamienie tworzyły bruk pod warstwą stosu. Pochówki szkieletowe zalegały na poziomie ówczesnego gruntu, lekko zagłębione w calec.
Większość jednak została wkopana w kurhany wtórnie. Zmarłych składano do drewnianych trumien. Spoczywali w pozycji wyprostowanej. Niektóre kurhany kryły 2 lub 3 pochówki. Wyposażenie pośmiertne było ubogie. Cechą charakterystyczną nekropolii pomorskich jest bogatsze wyposażenie grobów kobiecych.
Odkryto głównie ceramikę, rzadziej noże, osełki, kabłączki skroniowe, paciorki inne ozdoby i części stroju. Nazwa "Wzgórze Wisielców" jest późniejsza i wiąże się z odbywającymi kaźniami piratów i przestępców. Odkryty w najwyższym punkcie grób młodego mężczyzny bez głowy wskazuje na możliwość wykonania wyroku przez ścięcie.
Cmentarzysko zostało odkryte w 1827r. przez Steffena A. W tym czasie zinwentaryzowano ok. 120 mogił. Zaś w latach 1892-1893, według niemieckiego badacza A. Stubenraucha, 93 kurhany. Pod koniec XIX w. wielkość ich wyniosła, średnica: 3.5-20m, wysokość: 0,75-2,25m. Pole kurhanowe ucierpiało szczególnie w okresie II wojny światowej. W trakcie działań wojennych ponad połowa kurhanów została zupełnie zniesiona. Obecnie zachowały się 32-34 mogiły.
